Vandaag, 8 maart, was het zover: Wielercafes.nl organiseerde de tocht “Omloop der Wielercafes”. Het leek mij leuk om mee te doen, en Rob wilde ook wel. Het was vroeg in het nieuwe wielerjaar, maar we hadden al vaker 100+ ritten gereden, zoals de Winter-Elfstedentocht en ritten met de Randonneurs. Dit jaar was het er nog niet van gekomen, dus dit was onze kans.

We planden dat we zaterdagmiddag naar Borgloon zouden rijden. Daar sliepen we bij Klappoel by Café René. (Naar het tv programma Allo Allo) Een aanrader… als je geen bagage meeneemt. De kamer was zo klein dat je tas eigenlijk buiten moest blijven wachten. Via Booking hadden we een hotel gevonden op fietsafstand van de start bij Café Coureur. We hadden ook in Valkenburg kunnen starten bij Fixed Gear Coffee , maar daar waren andere routes. Wij kozen voor Borgloon BE, de lange route van 175 km met veel hoogtemeters. Want ja, waarom makkelijk doen?

’s Avonds aten we bij de plaatselijke frietkot. Je krijgt daar zoveel friet dat je denkt dat ze je willen vetmesten voor de winter. Maar goed, we sliepen er prima op. Tot we ’s ochtends de gordijnen openden… en dachten dat er nóg een gordijn hing. Het was zó mistig dat we amper naar buiten konden kijken. “Ach, dat trekt vast in een uurtje weg,” zeiden we optimistisch. Nou, mooi niet. Wij waren klaar, maar de mist had duidelijk geen haast.

Dus besloten we met de auto naar de start te gaan. Fietsen weer achterop en naar Café Coureur, waar je gelukkig goed kunt parkeren. We waren te vroeg, maar ze hadden lekkere koffie, dus dat maakte veel goed. Om 08.30 uur konden we starten. Even inschrijven, goodiebag pakken, en naar buiten… waar de mist nog steeds vrolijk bleef hangen.

De rit begon meteen met een afdaling. Niet ideaal als je maar vijf meter vooruit kunt kijken. Het was koud, nat en de mist voelde meer als een soort miser. Maar we bleven positief: “Straks komt de zon wel.” Ja hoor.

We reden door dorpjes waar we nog nooit van gehoord hadden: Widooie, Vechmaal, Rutten en Vreren. Daar reed ik lek. Een scherp steentje had mijn band gevonden. Gelukkig was het snel gefixt, en de elektrische pomp maakte meteen de hele buurt wakker.

Toen kwam eindelijk de zon door. Ons humeur droogde mee op. In Oupeye kwamen we bij een brug die in de afgelopen 2 dagen was open gebroken. De verkenning van drie dagen voordien die de organisatie had verzorgd zag hier namelijk nog geen probleem. Oversteken over de Maas leek vandaag niet zomaar mogelijk, tot een fietser doodleuk over het opgebroken wegdek reed en door een opening van de brug ging. O ja… zo kon het ook. Dus wij erachteraan.

Verder reden we met de zon in onze rug naar Plombières, waar we stopten bij Le Soigneur. Een banaan en een krentenbol smaakten heerlijk. Bidons vullen en weer door, want de koffiestop hadden we ergens anders gepland.

Via Epen en Margraten kwamen we in Valkenburg, waar we wielercafé Fixed Gear Coffee oversloegen en een klein stukje verderop bij het Shimano Experience Center stopten om koffie en vlaai te nemen. De bank zat zó lekker dat we bijna bleven wonen. Inmiddels hadden we 100 km gereden.

Na de vlaai moesten we kort langs een opgebroken weg komen om onze weg weer te vervolgen. Rap hierna kwam de Geulhemmerberg: een pittige klim. Gelukkig kwamen we niet in het feestgedruis van Halfvasten terecht, want dan hadden we vastgestaan tussen de carnavalswagens.

We reden richting Maastricht en daarna naar de Zusserdel, Tiendeberg en Slingerberg. Die laatste deed zijn naam eer aan: de weg slingerde mooi omhoog met zo’n 6 à 7% stijging. Bovenaan had je een prachtig uitzicht. Dat maakt fietsen leuk. De laatste 60 km gingen door een mooi gebied. Het zware klimmen was voorbij… dachten we. Maar vlak voor de finish had de routebouwer nog een leuk bultje verstopt. Bedankt hè.

Bij Café Coureur konden we ons afmelden. De koffie smaakte goed en we konden douchen in douches die waren nagemaakt van Roubaix. Je weet wel, van Parijs–Roubaix.

En zo is ons wielerseizoen officieel geopend, met een heerlijke seizoensopener!